Tour d’Amour in de Haagse Hogeschool

roze ouderen mariahoeve wijkmariahoeveIedereen heeft recht op liefde, veiligheid en geluk, ook roze ouderen! In de Mandela zaal van de Haagse Hogeschool hebben zich deze keer vooral zorgmedewerkers verzameld.

De boodschap is na 66 afleveringen nog even helder als gepassioneerd. Schrijfster en fotograaf Eveline van de Putte reist stad en land af voor het geven van lezingen.

Heeft u interesse voor de Tour d’Amour, voor uw ouderenbond, zorginstelling, opleiding, gespreksgroep, etc. neem dan contact op via: info@evelinevandeputte.com  In Den Haag is de Tour mogelijk gemaakt dankzij Gemeente Den Haag.

Stormachtig stil heet het boek waaruit zij voorleest. Wie haar hoort spreken begrijpt meteen waarover het gaat. Schaamte, verdriet en eenzaamheid, emoties blijven vaak verborgen en er wordt in stilte geleden.

In het boek laat zij roze ouderen aan het woord, homoseksuele mannen, lesbische vrouwen, biseksuelen en transgenders, van Nederlandse als zowel niet Nederlandse afkomst. Over hun liefdesleven, hun stilzwijgen en angst om nog altijd niet geaccepteerd te worden. Deze verzameling portretten geeft uniek inzicht een in de problematiek die deze grote groep elke dag weer moet meemaken.

Tour d’Amour brengt vooral de dialoog op gang. Nog te veel roze ouderen durven nog steeds niet zich zelf te zijn in hun eigen woonomgeving. Dat komt niet alleen door onbegrip van leeftijdgenoten, maar soms ook door onwetendheid. Familie, kennissen, vrijwilligers en medewerkers zijn zich vaak niet bewust van de hel die dit met zich meebrengt.

Tijdens de discussie kwam naar voren dat er een bijscholingscursus zou moeten komen, liefst van bovenaf gecoördineerd en verplicht gesteld, voor alle zorgmedewerkers over seksuele diversiteit en genre identiteit.

De Tour d’Amour, wil met behulp van het boek Stormachtig Stil, levensverhalen van roze ouderen, die kloof van taboes en onwetendheid overbruggen door  de dialoog aan te gaan. Schrijfster Eveline van de Putte gaat met u in gesprek, want iedereen heeft recht op liefde, veiligheid en geluk, ook roze ouderen.

U kunt natuurlijk ook Stormachtig Stil, of een van haar van haar andere boeken zelf aanschaffen

link-blauw  www.empowermentfoundation.nl – webshop

Eveline van de Putte is behalve schrijfster ook fotograaf en trainer. Veel van haar werk richt zich op mensenrechten en empowerment.

link-blauwwww.evelinevandeputte.com

Stormachtig Stil en Tour d’Amour

Het boek Stormachtig Stil verscheen in november 2013. Sinds die tijd is er veel gebeurd. Bladen, radio en zelfs tv programma’s besteedden aandacht aan de groep roze ouderen. Samen met Roze 50+ won Eveline van de Putte een projectprijs van Stichting Vriendinnen en Vrienden van de Schorer, die de tour d’Amour mogelijk maakte.

Eveline: ‘Daar zijn we natuurlijk super trots op. Iemand zei eens heel toepasselijk: ‘Zo’n boek moet nooit meer terug in de kast!’ Met die intentie heb ik het ook geschreven: het moet gebruikt, gelezen en doorgegeven worden. Er moet over gepraat worden. En dat doen we in de Tour d’Amour volop. Dat is ook nodig, want homoseksualiteit is nog steeds een veel groter taboe dan veel mensen denken. Vaak genoeg krijg ik de opmerking: “Het is toch allemaal goed geregeld? Homohuwelijk, Roze zaterdag, Gay Pride, wat wil je nog meer?” Maar die openheid is betrekkelijk. Je zou de zorgmanagers de kost moeten geven die nog altijd beweren dat ze geen roze ouderen kennen.’

Het niet kennen van roze ouderen, de bewering dat er geen roze ouderen in het huis wonen, of dat men ‘dit probleem niet heeft’ is niet een op zichzelf staand iets. Het zijn opmerkingen die door het hele land te horen zijn. Dat is opmerkelijk als je bedenkt dat gemiddeld zo’n 6 procent van de bevolking homoseksuele gevoelens heeft.

‘Pas hoorde ik nog een schrijnend verhaal’, vertelt Eveline. ‘In een zorginstelling was een 96-jarige dame opgenomen. Ze was nooit getrouwd geweest en had geen kinderen. Ze kreeg weinig bezoek, behalve van een andere oude dame. Dat gebrek aan bezoek beschouwden de zorgverleners als een logisch gevolg van haar leeftijd en het feit dat zij geen kinderen had. Veel ouderen hebben immers nog maar weinig vrienden en familie. Pas na het overlijden van deze dame werd pijnlijk duidelijk dat “de lieve mevrouw die zo trouw kwam” niet zomaar een kennis was. Het bleek haar levenspartner, al meer dan dertig jaar!’

‘Stom, hadden die dames het maar moeten vertellen’, reageerde een zorgverlener. Maar een ander was het daar niet mee eens en zei: ‘Wat erg dat de zorg niet eens zorgvuldig heeft doorgevraagd.’

Daar zit nou precies het probleem. Deze vrouwen zijn opgegroeid in een tijd dat homoseksualiteit ‘niet bestond’ en onbespreekbaar was. Als er al iets over gezegd werd was dat per definitie negatief: het was slecht, vies, zondig, gestoord. Het is begrijpelijk dat iemand die dit jaar in jaar uit heeft moeten horen en daardoor zijn liefdesgevoelens moest verstoppen, dat ook doet in zo’n kwetsbare, zorgafhankelijke positie.

Eveline van de Putte noemt het feit dat zorgmedewerkers nooit eens gevraagd hebben of er een belangrijk persoon in haar leven was of hoe de relatie tussen haar en die lieve bezoekster in elkaar zat een beroepsfout. ‘Ze hebben alleen maar gekeken door de voor hen bekende heterobril. Het kan ook zijn dat ze zelf bang waren dit onderwerp te bespreken. Al met al heeft zoiets grote gevolgen. De partner werd niet uitgenodigd voor het bespreken van zorgplannen of voor gezellige activiteiten zoals een kerstdiner. Het is dan ook niet verwonderlijk dat roze ouderen nog veel vaker met gevoelens van eenzaamheid en onbegrip te kampen hebben dan hun hetero leeftijdgenoten.’

Juist om mensen bewust te maken van dit soort gevolgen is de Tour d’Amour zo belangrijk. Samen met de bezoekers (bewoners, personeel, vrijwilligers, stagiaires, familie en buurtgenoten) praat Eveline van de Putte over de liefde. Zij leest voor uit het boek en probeert mensen bewust te maken van de verschillende vormen van relaties. Op deze manier wil zij een opening te vinden naar respect en tolerantie voor seksuele diversiteit en voor diversiteit in het algemeen.

De reacties van het publiek zijn heel verschillend. Ontroerend was de verontwaardigde opmerking van een 101 jarige vrouw: ‘Ik vind het al 100 jaar doodgewoon! Ik snap niet waar mensen moeilijk over doen.’ Een andere bezoekster zei met tranen in haar ogen: ‘Kom niet aan mijn broertje. Hij is homofiel, maar hij is mijn lieveling!’

 

 

 

 

 

 

 

http://www.wijkmariahoeve.nl/tour-damour-haagse-hogeschool/ – Mariahoeve Den Haag

Advertisements